گروه فرهنگي؛ محمدرضا شجريان استاد آواز ايران در نامه يي سرگشاده خطاب به يعقوب دريجاني رئيس شوراي شهر بم از سياست هاي اتخاذشده توسط دولت در پروژه ساخت باغ هنر بم انتقاد و اعلام کرد ديگر در ساخت اين پروژه همکاري نمي کند و آن را به مسوولان شهر بم واگذار مي کند. در اين نامه آمده است؛ «احتراماً همان طور که استحضار داريد به دنبال زلزله مهيب و دلخراش بم، اينجانب بر اساس احساس وظيفه ملي و انساني همچون ساير هم ميهنان و انسان دوستان جهان براي کمک به مردم رنج ديده بم آمدم. از آنجايي که اهالي بم خود بهتر از نيازها و شرايط زندگي سخت آگاه بودند، موضوع را با آنها در ميان گذاشتيم تا بر اساس نيازي که تشخيص مي دهند، اقدام کنيم. جناب آقاي دکتر اسماعيلي رياست محترم وقت شوراي شهرستان بم معتقد بود در حال حاضر بازسازي روحيه مردم در اولويت است و هنر مي تواند شور زندگي را مجدداً به آنان بازگرداند لذا درخواست کرد کمک فقط به ساخت يک بناي فيزيکي منحصر نشود و آن را محدود به يک دوره زماني خاص نکنيم.» ادامه نامه چنين است؛«با مشورت هاي ديگران سرانجام ايده تاسيس باغ هنر بم شکل گرفت تا نهادي باشد براي پژوهش، آموزش و اجراي فعاليت هاي هنري تا از اين طريق طراوت و شادابي را به فضاي اجتماعي و فرهنگي بم بازگرداند. گرچه مي دانستيم کاري دشوار، زمان گير و پرهزينه در پيش است اما وقتي نيازهاي منطقه را ديديم، با همه سختي هاي پيش رو، پا به ميدان نهاديم. مي دانستيم کاري چنين بزرگ به همت جمعي پيش مي رود. براي آنکه اين پروژه نه در قالب يک فعاليت و کار شخصي بلکه به صورت نهادي پيش رود، همکاراني از ميان تخصص هاي مختلف برگزيده و شورايي براي سياستگذاري باغ هنر بنا شد تا کار با خرد و همت جمعي پيش برود. سياست محوري ما پيشبرد پروژه از طريق مشارکت مردم بود و به جست وجوي روش هاي تازه يي بوديم که توان نهادهاي مستقل و نيروي مردمي را به کار گيرد و اين خود آزمون تجربه يي بود که مي توانست در پروژه هاي ديگر هم سودمند باشد. تجربيات سودمندي درباره مشارکت مدني به ويژه با نهادهاي هنري و انجمن مهندسين کشور داشتيم که به موقع خود و به منظور تدوين روش هاي مشارکت، منتشر خواهيم کرد.»

به گزارش سرو در بخش ديگري از اين نامه آمده است؛ «فعاليت هاي انجام گرفته را به اختصار گفتم تا جنابعالي و همکاران محترم تان در جريان اين کار قرار گيريد و بدانيد اين کار فقط با توان مردم و نيروي عشق به مردم پيش رفته است. شور و شوق من و همکارانم و همه کساني که دست ياري ما را فشردند، وصف ناپذير است. روزي از همه اين عزيزان و به نام ياد خواهم کرد ولي مجال را مغتنم شمرده و از شادروان مهندس بهاءالدين ادب ياد مي کنم که با وجود بيماري سخت در واپسين لحظات عمر گرانقدر خود، شورمندانه و پراميد تلاشي چشمگير کرد و نهادهاي مختلف مهندسي را گرد آورد تا ما را همراهي کنند و اين عزيزان هنوز نيز در کنار ما هستند.» شجريان در اين نامه سرگشاده اعتراض خود را خطاب به دولت مطرح کرده است؛ «وصف ماجرا گفتم تا بگويم بعد از اين همه، وقتي سازمان هاي رسمي و دولتي به ميدان آمدند، چگونه آبي سرد روي اين آتش ريختند.

شرح اين ماجرا گفتم تا بگويم چگونه کاري را که عشق رهنمون گشت، روحي سرد و اداري به خاکستر کشاند. ما در نظر داشتيم در آن خطه از سرزمين ايران عزيز، کاري فرهنگي و اجتماعي انجام دهيم و ساختمان و کالبد تنها زمينه و بهانه يي بود. اما نگاه سرد اداري، کالبد را اصل گرفت. من و همکارانم در اين پروژه و جامعه هنري که دست ياري مرا فشرده بودند، براي تاسيس يک بنا نيامده بوديم بلکه مي خواستيم توان فرهنگي و هنري جامعه را به بم بياوريم.» نامه استاد آواز ايران چنين ادامه مي يابد؛ «حسب درخواست اداري، پيمانکار مورد اعتماد خود را براي انجام اين کار معرفي کرديم؛ کسي که سال هاي متمادي است در تمامي ساخت و سازهاي مردمي که انجام آن را توفيق داشته ام، بي چشمداشت خدمت کرده است. اما طي فرآيندي که مسوولان باغ هنر بم هرگز از آن اطلاعي نيافتند، باخبر شديم مقامات استان بدون توجه به تناسبات اداري و جايگاه حقوقي، پيمانکار ديگري را که تاکنون در جريان هيچ يک از مراحل نبوده است، انتخاب کردند. پيمانکار اعزامي نيز با حمايت مقامات استاني در محل طرحي که پيمانکار منصوبه از طرف اينجانب در آن مشغول به کار است، حضور مي يابد و بدون موافقت با ما و بي توجه به الزامات فرهنگي و اجتماعي پروژه و فارغ از ملاحظه رنجي که براي برافراشتن اين بنا مصروف شده، دست به ساخت و سازهاي غيرمرتبط و خارج از طراحي هاي مهندسي پروژه زده که تنها به اختلال در روال امور منتهي شده است.»

محمدرضا شجريان در نامه اش ادامه داده؛ «طي جلساتي که با برخي مقامات اداري استان در تهران داشتيم و بر اساس مذاکرات متعددي که همکاران اينجانب با مقامات داشته اند، از آنان خواستيم به نحوي تصميم بگيرند که اين کار انسان دوستانه مختل نشود و مطابق روال طراحي شده پيش برود. بارها به آنان متذکر شدم که ما را «ساختمان ساز» نپندارند و به اين بينديشند که من و دوستانم براي انجام کاري فرهنگي و هنري با مشارکت اهالي فرهنگ و هنر اين ديار به اين عرصه آمده ايم. ساختمان تنها نماد يک آغاز است و نه پايان آن. به آنان فلسفه شکل گيري اين کار را که بر اساس مذاکرات اوليه با جناب آقاي دکتر اسماعيلي رياست محترم وقت شوراي شهر بم مطرح شده بود، يادآور شديم. متاسفانه به دليلي که بر ما آشکار نيست، اين سخنان شنيده نشد و همچنان هم نمي شود. من هيچ گاه اين همه ميل به کمک و اصرار براي تحميل يک پيمانکار به رغم اختلال در روال امور را درنيافتم. ماه هاست که توان ما به جاي پيشبرد پروژه به رفع حاشيه ها و اين مشکلات برخاسته از آن معطوف شده است. من ديگر توان مقابله با اين همه موانع و دشواري هاي نارواي ايجادشده را ندارم. حال که مقامات استان، تمايلي براي حضور من و همکارانم ندارند، توصيه حافظ بزرگ را عمل مي کنم که فرمود؛ ما آزموده ايم در اين شهر بخت خويش/ بيرون کشيد بايد از اين ورطه رخت خويش.» در ادامه اين نامه آمده است؛ «از آنجايي که از ابتدا با شوراي محترم شهر بم طرف بوديم، اکنون نيز رسماً اين پروژه را به همان شورا تحويل مي دهيم. اسناد مربوطه را هم متعاقباً تقديم شوراي شهر خواهيم کرد. به منظور احترام به اعتماد مردم، نسخه يي از گزارش مالي و عملکرد پروژه هم به افکار عمومي تقديم خواهد شد. آنچه ما را به اين وادي کشاند، عشق و دين به مردم بم بود. همچنان رنج اين عزيزان را در ياد دارم و هر بار که فرصتي دست دهد، آن را به ياد خواهم آورد تا فراموشي، ميل به «انسان بودن» را در ما از ميان نبرد. به مردم بم هم مي گويم که همچنان بر ميثاق دوستي و مهر هستم و براي برنامه هاي فرهنگي و هنري که بنا بود در باغ هنر به اجرا درآيد، به موقع پا به ميدان خواهم گذاشت.»